ΠΗΓΗ: Η Καθημερινή
Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2016
Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2016
Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2016
Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2016
Κυριακή 21 Αυγούστου 2016
Σάββατο 13 Αυγούστου 2016
Κυριακή 7 Αυγούστου 2016
Κυριακή 31 Ιουλίου 2016
Σάββατο 30 Ιουλίου 2016
Κυριακή 17 Ιουλίου 2016
Κυριακή 19 Ιουνίου 2016
Μερκαντιλισμός 21ου αιώνα
(αναδημοσίευση από το iordanoglou.wordpress.com)
Στο παρόν άρθρο θα υποστηριχθεί η θέση πως το τρέχον οικονομικό σύστημα της Ευρωζώνης είναι ο μερκαντιλισμός.
Καταρχάς ας πούμε λίγα λόγια για το εν λόγω οικονομικό μοντέλο. Ο μερκαντιλισμός κυριάρχησε στην Ευρώπη τον 18ο αιώνα. Στον πυρήνα του βρίσκεται το πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή πουλάω περισσότερα απο όσα αγοράζω στο διεθνές εμπόριο. Σκοπός αυτής της τακτικής τότε ήταν η συγκέντρωση ολοένα και αυξημένων αποθεμάτων πολύτιμου μετάλλου, κυρίως χρυσού, μιας και πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών σήμαινε περισσότερο χρυσάφι.
Εκείνη την εποχή νόμισμα ήταν ουσιαστικά ο χρυσός. Στη σημερινή εποχή η τιμή των νομισμάτων εξαρτάται απο την προσφορά και τη ζήτησή τους στις διεθνείς αγορές, όπως κάθε άλλο εμπόρευμα. Εάν ένα νόμισμα ζητείται για συναλλαγές, η τιμή του συγκριτικά με τα υπόλοιπα νομίσματα αυξάνεται. Αν πάλι η οικονομία δεν είναι εξαγωγική ή διεθνής χρηματοπιστωτικός πόλος με συνέπεια το νόμισμά της να μην έχει ζήτηση, είτε για εμπόριο, είτε για αγορά μετοχών, παραγώγων και λοιπών αξιογράφων, η σχετική τιμή του με τα υπόλοιπα διεθνή νομίσματα θα είναι υποτιμημένη.
Τα επιχειρήματα που επιδιώκουν να τεκμηριώσουν τη θέση που υποστηρίζει το άρθρο περι μερκαντιλισμού στην Ευρωζώνη, έχουν να κάνουν με δύο πρωτοφανή οικονομικά γεγονότα, τα οποία απο μόνα τους τινάζουν την συμβατική οικονομική επιστήμη στον αέρα. Η υπο εξέταση οικονομία δεν είναι η Ευρωζώνη, αλλά η παραγωγική ατμομηχανή της που προσδίδει διεθνή ζήτηση στο κοινό νόμισμα: πρόκειται για την οικονομία της Γερμανίας.
Η πρώτη οικονομολογική καινοφάνεια έχει να κάνει με το τραπεζικό σύστημα της Γερμανίας όπου συμβαίνει ήδη απο το 2010 το εξής πρωτοφανές: η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας, η περιβόητη Bundesbank, κατέστει καθαρός οφειλέτης των εμπορικών τραπεζών της Γερμανίας. Άλλη μία: η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας χρωστά στις ιδιωτικές-εμπορικές τράπεζες της χώρας. Πως συνέβει αυτό; Είναι πολύ απλό. Η ευρωκρίση, από την απαρχή της ακόμα, προκάλεσε τεράστια εκροή καταθέσεων απο την περιφέρεια με κατεύθυνση τη Γερμανία. Εκατοντάδες δισ. ευρώ έφυγαν από την Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα αλλά και σχεδόν απ’ όλες τις υπόλοιπες ευρωζωνικές χώρες και κατευθύνθηκαν στη Γερμανία. Ο λόγος είναι πως αν καταρρεύσει η ευρωζώνη και όλες οι συμμετέχουσες οικονομίες επιστρέψουν στα εθνικά τους νομίσματα, αυτά θα υποτιμηθούν, πλην ενός: του γερμανικού μάρκου, του μοναδικού με μεγάλη ζήτηση στις διεθνείς αγορές.
Όλος αυτός λοιπόν ο πακτωλός χρήματος πλημμύρισε τις γερμανικές εμπορικές τράπεζες με πλεονάζουσα ρευστότητα, κοινώς δεν ήξεραν τι να το κάνουν τόσο χρήμα. Αποφάσισαν να το πάρκαρουν στην κεντρική τους τράπεζα με τη μορφή καταθέσεων. Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο, οι εμπορικές τράπεζες κατέστησαν καθαρές πιστώτριες της κεντρικής τους τράπεζας. Το οικονομικό αποτέλεσμα που συνέβει στην Ευρωζώνη ήταν ο παραγωγικός πυρήνας να σκά απο ρευστότητα, ενώ η περιφέρεια να αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα ρευστότητας που κλόνιζαν συθέμελα τα τραπεζικά τους συστήματα, οδηγώντας σε νέες εκροές καταθέσεων, εντονότερα προβλήματα ρευστότητας, κοκ.
Το δεύτερο επιχείρημα έχει να κάνει με τα πλεονάσματα τρεχουσών συναλλαγών που επιτυγχάνει η γερμανική οικονομία. Η Γερμανία για έκτη συνεχή χρονιά, θα εμφανίσει μέσα στο 2016 πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών άνω του 7% του ΑΕΠ της. Οι προβλέψεις για το 2016 ανέρχονται συγκεκριμένα σε ποσοστό 7,7% του ΑΕΠ, ενώ για την περσινή χρονιά αναμένεται να κλείσει γύρω στα 7,9% του ΑΕΠ.
Η οικονομική καινοφάνεια έχει να κάνει με το εξής γεγονός: είναι πρωτοφανές οικονομικά φιλελεύθερη οικονομία, όπως η γερμανική, που αφήνει το νόμισμά της να έχει ελεύθερες από κρατικές παρεμβάσεις διακυμάνσεις στις διεθνείς αγορές, να εμφανίζει τέτοιου ύψους εμπορικά πλεονάσματα. Σύμφωνα με την οικονομική θεωρία αυτό δεν στέκει. Η οικονομική θεωρία μας λέει πως εφόσον μια οικονομία πραγματοποιεί τέτοιας έκτασης εμπορικά πλεονάσματα, το νόμισμά της θα ανατιμηθεί με συνέπεια απώλεια ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της λόγω αυξημένης συναλλαγματικής ισοτιμίας, άρα και φθίνουσα τάση για το εμπορικό πλεόνασμα.
Κι όμως, η πραγματικότητα διαψεύδει την οικονομική θεωρία. Γιατί συμβαίνει λοιπόν αυτό το πρωτοφανές γεγονός; Απλούστατα επειδή η Γερμανία δεν έχει δικό της νόμισμα. Μπορεί να ζητείται το ευρώ στις διεθνείς αγορές για να αγοραστούν τα περίφημα γερμανικά προϊόντα αλλά αυτό είναι η μία όψη. Η άλλη όψη είναι η αδύναμη περιφέρεια και ο κίνδυνος της ευρωκρίσης που πάντα ελλοχεύει να φουντώσει. Με άλλα λόγια, μπορεί κάποιοι να ζητάνε ευρώ για να αγοράσουν μερσεντές, κάποιοι άλλοι όμως ξεφορτώνονται ευρώ για να αποφύγουν τις δραματικές συνέπειες ενός Grexit…
Η Γερμανία παίζει με την ευρωζωνική περιφέρεια, «προωθώντας» υποτίθεται τα διάφορα -exit, παρόλαυτά είναι η ίδια που απολαμβάνει τη στρέβλωση των εξαιρετικά υψηλών εμπορικών πλεονασμάτων χωρίς να της ανατιμάται το νόμισμα. Το θέμα είναι να πλανάται ικανός φόβος στις αγορές τέτοιος που θα κρατά το ευρώ σε μια σχετικά χαμηλή ισοτιμία, συγκριτικά με ένα υποθετικό μάρκο, διατηρώντας αυτό το πλεονέκτημα συναλλαγματικής ανταγωνιστικότητας για την γερμανική οικονομία, η οποία εαν είχε το μάρκο δεν θα έβλεπε ούτε με κυάλι τέτοια εξωπραγματικά εμπορικά πλεονάσματα.
Η γερμανική οικονομία είναι ο μερκαντιλιστικός πυρήνας της ΟΝΕ: συγκεντρώνει όλη τη ρευστότητα της ευρωζώνης και απολαμβάνει τεράστια εμπορικά πλεονάσματα επι σειρά ετών χωρίς να της ανατιμάται το νόμισμα, χωρίς να χάνει δηλαδή σε ανταγωνιστικότητα.
Τελικά ζούμε ή όχι το οικονομικό μοντέλο του μερκαντιλισμού στην Ευρωζώνη;
ΠΗΓΗ: https://iordanoglou.wordpress.com/2016/01/07/mercantilism-in-the-21st-century/
––––––––––––––––––––––––
Τι ήταν ο Μερκαντιλισμός
Ο μερκαντιλισμός είναι ένας από τους κύριους στόχους κριτικής στην ιστορία της οικονομικής επιστήμης. Η σχολή που κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή σκέψη μεταξύ του 16ου και 18ου αιώνα, δεν θεωρείται πλέον παρά ένα ιστορικό απολίθωμα, και κανένας οικονομολόγος που σέβεται τον εαυτό δεν θα αποδεχόταν το χαρακτηρισμό του μερκαντιλιστή. Η κατάρριψη του δόγματος του μερκαντιλισμού είναι ένας από τους θεμέλιους λίθους της σύγχρονης οικονομικής επιστήμης. Ωστόσο η ήττα του είναι λιγότερο συνολική από ότι θα υποδήλωνε ένα εισαγωγικό μάθημα οικονομικής. Στην καρδιά του μερκαντιλισμού είναι η άποψη ότι η μεγιστοποίηση των καθαρών εξαγωγών είναι η καλύτερη διαδρομή για την εθνική ευημερία. Στην ουσία του, ο μερκαντιλισμός ταυτίζεται με τη συσσώρευση πολυτίμων μετάλλων (bullionism), την ιδέα ότι το μόνο πραγματικό μέτρο του πλούτου και της επιτυχίας μιας χώρας ήταν η ποσότητα χρυσού που κατείχε. Εάν μια χώρα είχε περισσότερο χρυσό από μια άλλη, ήταν κατ’ανάγκη σε καλύτερη θέση. Η ιδέα αυτή είχε σημαντικές συνέπειες για την οικονομική πολιτική. Ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλιστεί η ευημερία της χώρας ήταν να κάνει λίγες εισαγωγές και πολλές εξαγωγές, δημιουργώντας έτσι μια καθαρή εισροή ξένου συναλλάγματος και μεγιστοποιώντας τα αποθέματα χρυσού που κατείχε.
Στο παρόν άρθρο θα υποστηριχθεί η θέση πως το τρέχον οικονομικό σύστημα της Ευρωζώνης είναι ο μερκαντιλισμός.
Καταρχάς ας πούμε λίγα λόγια για το εν λόγω οικονομικό μοντέλο. Ο μερκαντιλισμός κυριάρχησε στην Ευρώπη τον 18ο αιώνα. Στον πυρήνα του βρίσκεται το πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή πουλάω περισσότερα απο όσα αγοράζω στο διεθνές εμπόριο. Σκοπός αυτής της τακτικής τότε ήταν η συγκέντρωση ολοένα και αυξημένων αποθεμάτων πολύτιμου μετάλλου, κυρίως χρυσού, μιας και πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών σήμαινε περισσότερο χρυσάφι.
Εκείνη την εποχή νόμισμα ήταν ουσιαστικά ο χρυσός. Στη σημερινή εποχή η τιμή των νομισμάτων εξαρτάται απο την προσφορά και τη ζήτησή τους στις διεθνείς αγορές, όπως κάθε άλλο εμπόρευμα. Εάν ένα νόμισμα ζητείται για συναλλαγές, η τιμή του συγκριτικά με τα υπόλοιπα νομίσματα αυξάνεται. Αν πάλι η οικονομία δεν είναι εξαγωγική ή διεθνής χρηματοπιστωτικός πόλος με συνέπεια το νόμισμά της να μην έχει ζήτηση, είτε για εμπόριο, είτε για αγορά μετοχών, παραγώγων και λοιπών αξιογράφων, η σχετική τιμή του με τα υπόλοιπα διεθνή νομίσματα θα είναι υποτιμημένη.
Τα επιχειρήματα που επιδιώκουν να τεκμηριώσουν τη θέση που υποστηρίζει το άρθρο περι μερκαντιλισμού στην Ευρωζώνη, έχουν να κάνουν με δύο πρωτοφανή οικονομικά γεγονότα, τα οποία απο μόνα τους τινάζουν την συμβατική οικονομική επιστήμη στον αέρα. Η υπο εξέταση οικονομία δεν είναι η Ευρωζώνη, αλλά η παραγωγική ατμομηχανή της που προσδίδει διεθνή ζήτηση στο κοινό νόμισμα: πρόκειται για την οικονομία της Γερμανίας.
Η πρώτη οικονομολογική καινοφάνεια έχει να κάνει με το τραπεζικό σύστημα της Γερμανίας όπου συμβαίνει ήδη απο το 2010 το εξής πρωτοφανές: η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας, η περιβόητη Bundesbank, κατέστει καθαρός οφειλέτης των εμπορικών τραπεζών της Γερμανίας. Άλλη μία: η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας χρωστά στις ιδιωτικές-εμπορικές τράπεζες της χώρας. Πως συνέβει αυτό; Είναι πολύ απλό. Η ευρωκρίση, από την απαρχή της ακόμα, προκάλεσε τεράστια εκροή καταθέσεων απο την περιφέρεια με κατεύθυνση τη Γερμανία. Εκατοντάδες δισ. ευρώ έφυγαν από την Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα αλλά και σχεδόν απ’ όλες τις υπόλοιπες ευρωζωνικές χώρες και κατευθύνθηκαν στη Γερμανία. Ο λόγος είναι πως αν καταρρεύσει η ευρωζώνη και όλες οι συμμετέχουσες οικονομίες επιστρέψουν στα εθνικά τους νομίσματα, αυτά θα υποτιμηθούν, πλην ενός: του γερμανικού μάρκου, του μοναδικού με μεγάλη ζήτηση στις διεθνείς αγορές.
Όλος αυτός λοιπόν ο πακτωλός χρήματος πλημμύρισε τις γερμανικές εμπορικές τράπεζες με πλεονάζουσα ρευστότητα, κοινώς δεν ήξεραν τι να το κάνουν τόσο χρήμα. Αποφάσισαν να το πάρκαρουν στην κεντρική τους τράπεζα με τη μορφή καταθέσεων. Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο, οι εμπορικές τράπεζες κατέστησαν καθαρές πιστώτριες της κεντρικής τους τράπεζας. Το οικονομικό αποτέλεσμα που συνέβει στην Ευρωζώνη ήταν ο παραγωγικός πυρήνας να σκά απο ρευστότητα, ενώ η περιφέρεια να αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα ρευστότητας που κλόνιζαν συθέμελα τα τραπεζικά τους συστήματα, οδηγώντας σε νέες εκροές καταθέσεων, εντονότερα προβλήματα ρευστότητας, κοκ.
Το δεύτερο επιχείρημα έχει να κάνει με τα πλεονάσματα τρεχουσών συναλλαγών που επιτυγχάνει η γερμανική οικονομία. Η Γερμανία για έκτη συνεχή χρονιά, θα εμφανίσει μέσα στο 2016 πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών άνω του 7% του ΑΕΠ της. Οι προβλέψεις για το 2016 ανέρχονται συγκεκριμένα σε ποσοστό 7,7% του ΑΕΠ, ενώ για την περσινή χρονιά αναμένεται να κλείσει γύρω στα 7,9% του ΑΕΠ.
Η οικονομική καινοφάνεια έχει να κάνει με το εξής γεγονός: είναι πρωτοφανές οικονομικά φιλελεύθερη οικονομία, όπως η γερμανική, που αφήνει το νόμισμά της να έχει ελεύθερες από κρατικές παρεμβάσεις διακυμάνσεις στις διεθνείς αγορές, να εμφανίζει τέτοιου ύψους εμπορικά πλεονάσματα. Σύμφωνα με την οικονομική θεωρία αυτό δεν στέκει. Η οικονομική θεωρία μας λέει πως εφόσον μια οικονομία πραγματοποιεί τέτοιας έκτασης εμπορικά πλεονάσματα, το νόμισμά της θα ανατιμηθεί με συνέπεια απώλεια ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της λόγω αυξημένης συναλλαγματικής ισοτιμίας, άρα και φθίνουσα τάση για το εμπορικό πλεόνασμα.
Κι όμως, η πραγματικότητα διαψεύδει την οικονομική θεωρία. Γιατί συμβαίνει λοιπόν αυτό το πρωτοφανές γεγονός; Απλούστατα επειδή η Γερμανία δεν έχει δικό της νόμισμα. Μπορεί να ζητείται το ευρώ στις διεθνείς αγορές για να αγοραστούν τα περίφημα γερμανικά προϊόντα αλλά αυτό είναι η μία όψη. Η άλλη όψη είναι η αδύναμη περιφέρεια και ο κίνδυνος της ευρωκρίσης που πάντα ελλοχεύει να φουντώσει. Με άλλα λόγια, μπορεί κάποιοι να ζητάνε ευρώ για να αγοράσουν μερσεντές, κάποιοι άλλοι όμως ξεφορτώνονται ευρώ για να αποφύγουν τις δραματικές συνέπειες ενός Grexit…
Η Γερμανία παίζει με την ευρωζωνική περιφέρεια, «προωθώντας» υποτίθεται τα διάφορα -exit, παρόλαυτά είναι η ίδια που απολαμβάνει τη στρέβλωση των εξαιρετικά υψηλών εμπορικών πλεονασμάτων χωρίς να της ανατιμάται το νόμισμα. Το θέμα είναι να πλανάται ικανός φόβος στις αγορές τέτοιος που θα κρατά το ευρώ σε μια σχετικά χαμηλή ισοτιμία, συγκριτικά με ένα υποθετικό μάρκο, διατηρώντας αυτό το πλεονέκτημα συναλλαγματικής ανταγωνιστικότητας για την γερμανική οικονομία, η οποία εαν είχε το μάρκο δεν θα έβλεπε ούτε με κυάλι τέτοια εξωπραγματικά εμπορικά πλεονάσματα.
Η γερμανική οικονομία είναι ο μερκαντιλιστικός πυρήνας της ΟΝΕ: συγκεντρώνει όλη τη ρευστότητα της ευρωζώνης και απολαμβάνει τεράστια εμπορικά πλεονάσματα επι σειρά ετών χωρίς να της ανατιμάται το νόμισμα, χωρίς να χάνει δηλαδή σε ανταγωνιστικότητα.
Τελικά ζούμε ή όχι το οικονομικό μοντέλο του μερκαντιλισμού στην Ευρωζώνη;
ΠΗΓΗ: https://iordanoglou.wordpress.com/2016/01/07/mercantilism-in-the-21st-century/
––––––––––––––––––––––––
Τι ήταν ο Μερκαντιλισμός
Ο μερκαντιλισμός είναι ένας από τους κύριους στόχους κριτικής στην ιστορία της οικονομικής επιστήμης. Η σχολή που κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή σκέψη μεταξύ του 16ου και 18ου αιώνα, δεν θεωρείται πλέον παρά ένα ιστορικό απολίθωμα, και κανένας οικονομολόγος που σέβεται τον εαυτό δεν θα αποδεχόταν το χαρακτηρισμό του μερκαντιλιστή. Η κατάρριψη του δόγματος του μερκαντιλισμού είναι ένας από τους θεμέλιους λίθους της σύγχρονης οικονομικής επιστήμης. Ωστόσο η ήττα του είναι λιγότερο συνολική από ότι θα υποδήλωνε ένα εισαγωγικό μάθημα οικονομικής. Στην καρδιά του μερκαντιλισμού είναι η άποψη ότι η μεγιστοποίηση των καθαρών εξαγωγών είναι η καλύτερη διαδρομή για την εθνική ευημερία. Στην ουσία του, ο μερκαντιλισμός ταυτίζεται με τη συσσώρευση πολυτίμων μετάλλων (bullionism), την ιδέα ότι το μόνο πραγματικό μέτρο του πλούτου και της επιτυχίας μιας χώρας ήταν η ποσότητα χρυσού που κατείχε. Εάν μια χώρα είχε περισσότερο χρυσό από μια άλλη, ήταν κατ’ανάγκη σε καλύτερη θέση. Η ιδέα αυτή είχε σημαντικές συνέπειες για την οικονομική πολιτική. Ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλιστεί η ευημερία της χώρας ήταν να κάνει λίγες εισαγωγές και πολλές εξαγωγές, δημιουργώντας έτσι μια καθαρή εισροή ξένου συναλλάγματος και μεγιστοποιώντας τα αποθέματα χρυσού που κατείχε.
Από The Economist, 23 Αυγούστου 2013
Τετάρτη 11 Μαΐου 2016
Ανησυχία για το Χαμόγελο του Παιδιού και το πρόβλημα υγείας του Γιαννόπουλου
«Τις τελευταίες ημέρες βρίσκομαι σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση»
Την ανησυχία του για την συνέχεια της λειτουργίας του Συλλόγου «Το χαμόγελο του Παιδιού» εκφράζει ο πρόεδρος του Ανδρέας Γιαννόπουλος, καθώς όπως αποκαλύπτει αντιμετωπίζει ο ίδιος πρόβλημα υγείας.
Ο κ. Γιαννόπουλος αναφέρεται σε πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει, κάνει έκκληση για το μέλλον του οργανισμού και των παιδιών και καταλήγει λέγοντας «Γιατί όπως είπε ο μικρός μας ιδρυτής Ανδρέας Αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε...».
Διαβάστε αναλυτικά τι έγραψε: «Τις τελευταίες ημέρες βρίσκομαι σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση με το πρόβλημα υγείας που μου έχει παρουσιαστεί....
Μέσα σε αυτό το προσωπικό ταρακούνημα αισθάνθηκα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας ότι το Χαμόγελο του Παιδιού δεν ανήκει σε εμένα, δεν ανήκει σε κανέναν άλλον ανήκει μόνο στα ΠΑΙΔΙΑ και την κοινωνία....
ΑΝΥΣΗΧΩ γιατί έχει ενοχλήσει το Χαμόγελο με τη δουλειά του....
ΑΝΗΣΥΧΩ γιατί προσπάθησαν διάφοροι κατά καιρούς να του κάνουν κακό....
ΑΝΗΣΥΧΩ γιατί δεν θα ήθελα να δω κάποιος υπουργός, κάποιος πολιτικός να αποφασίσει την κατάργηση του Χαμόγελου....
ΑΝΗΣΥΧΩ γιατί όλα λειτουργούν στο πόδι κι ο καθένας μπορεί να κάνει ότι του αρέσει....
Ποια είναι η ΛΥΣΗ μας; Να συσπειρωθούμε και να ζητήσουμε από τον πρωθυπουργό, την Κυβέρνηση κι αυτούς που διοικούν αυτή τη χώρα να καταλάβουν ότι εκτός από ΕΝΦΙΑ και αποφάσεις οικονομικές, υπάρχει και μια κοινωνία που πρέπει να στηριχθεί....
Σας ζητώ να συμμετέχετε σε μια προσπάθεια των επόμενων ημερών να καταδείξουμε τα προβλήματα που υπάρχουνε....
Θα πω έξω από τα δόντια τι προβλήματα μας έχουν δημιουργήσει όλα αυτά τα πελατειακά συστήματα, διαχρονικά....
Χάρη σε ΕΣΑΣ φτάσαμε έως εδώ, για να ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ χρειαζόμαστε την δική σας φωνή....
Γιατί όπως είπε ο μικρός μας ιδρυτής Ανδρέας Αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε....»
Παρασκευή 15 Απριλίου 2016
Δευτέρα 11 Απριλίου 2016
Σάββατο 26 Μαρτίου 2016
Τρίτη 8 Μαρτίου 2016
Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2016
Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016
Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2016
Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2016
Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2016
Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2015
Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2015
Τετάρτη 19 Αυγούστου 2015
Τρίτη 18 Αυγούστου 2015
Παρασκευή 3 Ιουλίου 2015
Kι ακόμα παλεύουν...
(αναδημοσίευση από το zoornalistas.blogspot.gr)
Μια μέρα ο Αλλάχ βρέθηκε μπόσικος, έπιασε φωτιά και κοπριά κι έπλασε το Ρωμιό. Μα ευτύς, ως τον είδε, το μετάνιωσε. Είχε ένα μάτι ο αφιλότιμος που τρυπούσε ατσάλι. «Τι να γίνει τώρα, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα.
Ας πιάσω να κάμω τώρα τον Τούρκο, να σφάξει το Ρωμιό, να βρει ο κόσμος την ησυχία του». Και ευτύς, χωρίς να χασομεράει, βάνει σ’ ένα ταψί τον Τούρκο και το Ρωμιό να παλέψουν.
Πάλευαν, πάλευαν ως το βράδυ, κανένας δεν έριχνε το κάτω τον άλλον Μα ευτύς, ως σκοτείνιασε, βάνει ο άτιμος Ρωμιός τρικλοποδιά, κάτω ο Τούρκος!
«Ο διάολος θα με πάρει, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα πάλι. Τούτοι οι Ρωμιοί θα φάνε τον κόσμο, πάνε οι κόποι μου χαμένοι… Τι να κάμω;»
Ολονύχτα δεν έκλεισε μάτι ο κακομοίρης, μα το πρωί, πετάχτηκε απάνω και χτύπησε τις… χερούκλες του: «Βρήκα βρήκα» φώναξε. Έπιασε πάλι φωτιά και κοπριά, κι έφτιαξε έναν άλλο Ρωμιό, και τους έβαλε στο ταψί να παλέψουν.
Άρχισε το πάλεμα. Τρικλοποδιά ο ένας, τρικλοποδιά κι ο άλλος. Μπηχτές ο ένας, μπηχτές κι ο άλλος. Μπαμπεσιά ο ένας, μπαμπεσιά κι ο άλλος… Πάλευαν, πάλευαν, έπεφταν, σηκώνουνταν, πάλευαν πάλι, ξανάπεφταν, ξανασηκώνουνταν, πάλευαν… Κι ακόμα παλεύουν!
Κι έτσι ο κόσμος βρήκε την ησυχία του!..
Νίκος Καζαντζάκης
Τετάρτη 1 Ιουλίου 2015
Τρίτη 16 Ιουνίου 2015
Τετάρτη 13 Μαΐου 2015
Τρίτη 5 Μαΐου 2015
Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015
Δευτέρα 9 Μαρτίου 2015
Παρασκευή 6 Μαρτίου 2015
8 Μάρτη – Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας
ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΥΠΟΥ & ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΧΑΡΤΟΥ
Στις 8 Μάρτη του 1857, οι εργαζόμενες ράφτρες και υφάντρες της Ν. Υόρκης σήκωσαν αποφασιστικά το ανάστημά τους και πάλεψαν ενάντια στη καπιταλιστική βαρβαρότητα που βίωναν καθημερινά. Διεκδίκησαν μείωση στο απάνθρωπο ωράριο, ίσο μισθό για ίση δουλειά με τους άνδρες συντρόφους τους, καλύτερες συνθήκες εργασίας στις φάμπρικες.
Σήμερα 158 χρόνια αργότερα η εκμετάλλευση με τη χειρότερη μορφή της είναι εδώ. Με αφορμή και την οικονομική κρίση καλείται η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα να συμβιβαστούν να εργάζονται χωρίς δικαιώματα, να ξεχάσουν τις κατακτήσεις που έχασαν στο όνομα του χρέους.
Χειρότερη είναι η κατάσταση για τις γυναίκες εργαζόμενες που έτσι κι αλλιώς αποτελούν το πιο σκληρά εκμεταλλευόμενο κομμάτι. Θεωρείται ότι είναι εμπόδιο για τα κέρδη η μητρότητα και η ανατροφή των παιδιών. Αποτελεί τροχοπέδη στην “ανάπτυξή” τους το δικαίωμα στη συνταξιοδότηση νωρίτερα, γι’ αυτό και την κατάργησαν.
Αυτός είναι ο λόγος επίσης που καλούνται να αποδεχτούν την κατάργηση του επιδόματος τοκετού, να σβήσουν από τη μνήμη τους το επίδομα ανεργίας, να συμβιβαστούν με την ευέλικτη, ανασφάλιστη και κακοπληρωμένη εργασία.
Και στον κλάδο μας τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενες είναι μεγάλα, σαν συνέπεια των αντεργατικών νόμων που ψήφισαν οι κυβερνήσεις και αξιοποιεί η εργοδοσία στις Συλλογικές Συμβάσεις, την κοινωνική ασφάλιση. Να μην δεχθούμε να συνεχίσουμε να πληρώνουμε τον λογαριασμό. Η πολιτική της Ε.Ε. που υπηρετεί και η σημερινή κυβέρνηση, βρίσκεται απέναντι από τα συμφέροντα του λαού αφού υπερασπίζεται την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.
Επιβάλλεται η καλύτερη οργάνωση στον κάθε χώρο δουλειάς, η συμμετοχή και δραστηριοποίησή μας μέσα από τα συνδικάτα και το ταξικό κίνημα για να αντισταθούμε στη βαρβαρότητα, να διεκδικήσουμε το μέλλον που αξίζει σε εμάς και τα παιδιά μας.
Η Διοίκηση της Ομοσπονδίας καλεί όλα τα σωματεία να οργανώσουν εκδηλώσεις στους χώρους δουλειάς για να τιμήσουν την 8 Μάρτη. Οι αγώνες των γυναικών στη Ν. Υόρκη αποτελούν φωτεινό παράδειγμα!
Διδασκόμαστε από αυτό και συνεχίζουμε!
Μαχητικά διεκδικούμε :
Αποκλειστικά Δημόσιο και Δωρεάν Σύστημα Υγείας και Πρόνοιας
• Πλήρης, δωρεάν προληπτικός έλεγχος και διαγνωστικές εξετάσεις, φάρμακα για όλες τις γυναίκες, χωρίς περικοπές και εξαιρέσεις.
• Κρατική χρηματοδότηση και ανάπτυξη υπηρεσιών και δομών για τη στήριξη της μάνας και του παιδιού, της οικογένειας, για την προσχολική αγωγή, τα Αμεα και τους ηλικιωμένους.
Μέτρα αναγνώρισης του κοινωνικού ρόλου της μητρότητας
• Επαναχορήγηση του επιδόματος τοκετού σε όλες τις γυναίκες και των επιδομάτων σε Αμεα, χρονίως πάσχοντες, πολύτεκνες γυναίκες και μονογονεϊκές οικογένειες.
• Άδεια μητρότητας για όλες τις εργαζόμενες και επίδομα μητρότητας για αυτοαπασχολούμενες, αγρότισσες
Αποκλειστικά Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία με κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης.
Πλήρη ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα
• Επαναφορά της 5ετούς διαφοράς στο όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, στα 55 χρόνια για τις γυναίκες και στα 60 για τους άντρες.
Ελεύθερο χρόνο για εμάς και τις οικογένειές μας
Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015
Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2015
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)